Pierwszy raz usłyszałem o tym zjawisku jeszcze w Polsce i szczerze mówiąc - nie bardzo chciało mi się wierzyć. Choć zdarzało mi się w życiu widzieć niejedno, to, co słyszałem od mieszkających w Anglii znajomych, brzmiało dla mnie zbyt niewiarygodnie. Ale przybyłem, zobaczyłem, sprawdziłem. I potwierdzam: dogging istnieje, co więcej - jego popularność przerasta wszelkie oczekiwania. W każdym angielskim mieście funkcjonuje liczne grono jego zwolenników, zarówno tych "biernych" jak i "czynnych", a zjawisko wcale nie jest tak marginalne, jakby się to mogło wydawać.

Po tym wstępie, zastanawiacie się pewnie, co to jest dogging? Czy chodzi o jakiś specjalny sport dla psów, czy może po prostu o jogging z psem?

Otóż, sprawa jest o wiele bardziej pikantna. Powiem wprost - chodzi o uprawianie seksu w miejscach publicznych. Miejscami tymi są przeważnie parkingi samochodowe, w parkach lub na obrzeżach miast. Pary (wszelkich możliwych orientacji) przyjeżdżają autami, parkują w ustronnym miejscu, po czym rozpoczynają rutynowe czynności seksualne. Ok, powiecie - tak dzieje się wszędzie, w Polsce również, czemu zjawisko tak powszechne miałoby być czymś wyjątkowym?

Już odpowiadam: dogging otóż zakłada udział osób trzecich, obserwatorów albo po prostu - podglądaczy, którzy "na własną rękę" towarzyszą uprawiającym sex parom. Ich udział jest tu przewidziany, co więcej - jest elementem gry.

Zwykle wygląda to tak: w każdym mieście znajduje się co najmniej jeden parking, o którym wiadomo, że jest miejscem spotkań "doggerów". Wieczorem, po zmroku na parking podjeżdża samochód. Gaśnie silnik, potem jeszcze tylko krótki błysk światłami, który oznacza zaproszenie. Para w samochodzie zaczyna uprawiać sex, w tym czasie dookoła samochodu zbiera się kilka, czasem kilkanaście postaci. Przeważnie są to mężczyźni, chociaż nie jest to regułą. Podczas, gdy para wewnątrz auta przeżywa miłosne uniesienia, doggerzy obserwują. Nikt nikomu nie przeszkadza, nie padają wulgarne komentarze, czasem tylko ktoś wymienia "fachowe" uwagi. Żadnego filmowania, żadnych zdjęć! Często zdarza się, że para w aucie zaprasza kogoś z obserwatorów do wspólnej zabawy. Bywa, że spotkania na parkingu zamieniają się w orgie, scenariusz zależy tylko i wyłącznie od fantazji i oczekiwań kochanków w samochodzie.

W świetle brytyjskiego prawa "doggersi" pozostają "szarą strefą" - nie popełniają przestępstwa, dopóki jakiś zgorszony ich zachowaniem obywatel nie złoży oficjalnego doniesienia na policję. Aby uniknąć kłopotów, doggersi stworzyli nawet własny dekalog:

1. Pamiętaj, aby zawsze nakładać gumę

2. Nie siej zgorszenia pośród osób postronnych, a w szczególności chroń dzieci

3. Nie zasłaniaj widoku innym doggerom

4. Patrz sobie do woli, lecz nie pchaj się z łapami, dopóki nie zostaniesz zaproszony do wspólnej zabawy

5. Zawsze respektuj święte prawo kobiety do powiedzenia "nie"

6. Uszanuj anonimowość innych doggerów

7. Nie niszcz własności publicznej; nie naruszaj granic własności prywatnej

8. Nie angażuj w to żony sąsiada swego

9. Zawsze sprzątaj po sobie

10. Bądź wzorowym kierowcą, nie łam przepisów i przestrzegaj prawa

Dogging jest zjawiskiem na wskroś brytyjskim. To znaczy - tutaj powstał, w połowie lat 70 - tych, a ponieważ jego popularność stale rosła, Brytyjczycy postanowili "sport" ten nazwać, określić, usystematyzować i zorganizować. Obecnie istnieje co najmniej kilkadziesiąt poważnych portali internetowych, na których zainteresowani zjawiskiem znaleźć mogą wszelkie potrzebne informacje: wykaz miejsc, wraz z dokładną mapą dla każdego zakątka Wysp (aby uniknąć nieporozumień - osobno opisane miejsca dla homoseksualistów!), "przepisy porządkowe", praktyczne porady, a przede wszystkim - forum, na którym doggerzy mogą umówić się w konkretnym miejscu, w konkretnym czasie, albo podzielić się wrażeniami z poprzednich spotkań.

Nie ma zgody w kwestii pochodzenia nazwy "dogging". Najprostsza z wersji mówi, że pochodzi ona wprost od czasownika "dogging", który oznacza "obserwować, podążać (za kimś)". Inna wersja kojarzy dogging z sexem uprawianym na świeżym powietrzu, tak, jak to robią pieski. Istnieje również wytłumaczenie bardziej pragmatyczne - wielu z amatorów parkingowych wrażeń wymyka się wieczorami z domów, usprawiedliwiając się przed rodziną koniecznością spaceru z czworonogiem.

Być może, Szanowny Czytelniku, uważasz, że dogging to szczyt degeneracji i zboczenia, jaki charakteryzować może tylko mieszkańców kraju, gdzie konsumpcja i hedonizm osiągnęły apogeum. Ja dostrzegam tu jednak pewną kulturę charakteryzującą Brytyjczyków - jest określona etykieta, są dżentelmeńskie zasady pozwalające zachować dyskrecję? Chciałbym, aby pozostały one nie zmienione, w tej samej formie, kiedy wreszcie dogging dotrze do Polski.

Lecz zanim to nastąpi, podejrzewam, że w Wielkiej Brytanii dogging stanie się już dawno zapomnianym przeżytkiem. Oto bowiem nadchodzą nowe, fascynujące zjawiska. Jednym z nich jest toothing, ale o tym już przy innej okazji.