Spełniając misję informowania społeczeństwa - gro większych stacji radiowych zaprasza na antenę prominentnych polityków. Pół biedy, jeśli panowie pojawiają się pojedynczo lub parami - wtedy jeszcze można nadążyć ze śledzeniem przebiegu akcji dramatycznej. Gorzej bywa przy scenach zbiorowych?

Skąd porównanie ze spektaklem operowym? Niezależnie od najróżniejszych odmian dzieła operowe opierają się na zasadzie wysokiej umowności świata przedstawionego. Kostiumy, dekoracje - wszystko, co pomaga stworzyć koloryt epoki i ma udawać "prawdziwy świat" na scenie - nie pomogłoby, gdyby nie dobra wola widza, godzącego się na podstarzałego, grubego śpiewaka w roli umykającego srogiemu ojcu pięknej dziewki młodego kochanka. Na dodatek - kochanek bardzo się spieszy, bo przecież ucieka - a tłumaczy to zebranej widowni ładnych kilka chwil. Wszystko to truizm i sprawa oczywista - o przyjemności obcowania ze sztuką, czerpanej między innymi z tego, że jest ona odbiciem świata napisano tomy.

Niezmiennie jednak przypominam sobie konwencję opery słuchając najróżniejszych zbiorowych śniadań, poranków, przesłuchań i innych stadnych debat politycznych w stacjach radiowych. Zebrane przy mikrofonach grono ma za zadanie (oficjalnie) przedstawić swoje poglądy w konfrontacji z ideowymi przeciwnikami - dyskutując na gorące tematy. Konia z rzędem temu, kto jest w stanie dowiedzieć się czegokolwiek istotnego poza tym, że pan A uważa, że ma rację i chce spalić na stosie resztę świata - czy nie różni się wcale od pana B. Po zażartej walce na obelgi, obrażanie rodzin do kilku pokoleń wstecz - na zakończenie panowie żegnają się w najlepszej komitywie. Wielokrotnie podczas programów słychać jak uczestnicy puszczają sobie oko za plecami odbiorców - a o sztuczności całej sytuacji świadczyć mogą przypadki wypadnięcia z konwencji. Dzieje się tak wtedy, kiedy jeden z rozmówców zagalopuje się i w sposób rzeczywisty, personalny obrazi kolegę - wtedy pojawia się prawdziwa irytacja, złość i emocje - tak dramatycznie nieprzystawalne do tego, co było przedtem. Jak w każdym dobrym przedstawieniu - śpiewak trzymać powinien się swojej roli: błazen ma śmieszyć, baryton przytłaczać i porażać potęgą argumentów, sopran oczarowywać inteligencją i lekkością riposty.

Zastanawiająca jest natomiast rzecz faktycznej funkcji całego przedsięwzięcia. O ile podczas spektaklu operowego widz jest jednym z współtwórców umowy, nośności konwencji - to poczucie bycia traktowanym poważnie jest chyba ostatnią rzeczą, jaka może narodzić się w głowie radiosłuchacza. A jedynymi osobami odczuwającymi przyjemność - są chyba ci, co słuchają własnych głosów.