Z książki "Czechura" życie i twórczość, wydanej przez Urząd Miasta dowiadujemy się, że talent i zamiłowanie do poezji objawiły się u naszego bohatera już w V klasie szkoły podstawowej, kiedy to zadebiutował wierszem o tematyce harcerskiej. Potem objawiły się też talenty sportowe: 15 czerwca 1933 r. na terenie Dobryszyc startował w trzech konkurencjach lekkoatletycznych. Zajął czwarte miejsce w biegu na trzy tysiące metrów, pierwsze - w skoku w dal i wzwyż, w tym drugim skoku osiągając wynik 150 cm. Brał również udział w konkursach przysposobienia rolniczego, propagujących uprawę nowych odmian warzyw w zagrodach wiejskich. W młodości wspólnie z Henrykiem Fajtem tworzył utwory muzyczne: Radomsko o zmroku i Łzy otrzyj dziewczyno. Autorzy książki zwracają uwagę, że w tym czasie przeżył największy zawód miłosny (co może nieco tłumaczyć te tytuły).

Po śmierci Józefa Piłsudskiego napisał wiersz poświęcony marszałkowi i opublikował go - co ciekawe - w Przeglądzie Więziennictwa Polskiego. Poznał wtedy poetę Wacława Stępnia, z którym ścigał się w układaniu wierszy na czas.

Jak piszą autorzy książki, w czasie okupacji poezja stała się dla niego odskocznią od ponurego życia. Po wojnie dał się poznać jako utalentowany zawodnik tenisa stołowego - uprawiał początkowo tę dyscyplinę w barwach Unii, a potem Czarnych - powstałego w wyniku połączenia Błękitnych i Gimnazjalnego Klubu Sportowego.

Przez pewien czas pracował w domu dziecka, napisał wtedy wiersz Wagary z węglem, opublikowany potem w Płomyku.

Do ważnych wydarzeń w jego życiu należało wzięcie udziału w 1965 r. w Seminarium Historycznym Grupy Partyzanckiej - "Jędrusie", choć z partyzanckim oddziałem łączyła go jedynie piosenka, którą napisał - Jędrusiowa dola.

Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i dodatek do emerytury, co - jak zapewnia Jerzy Bałaziński - podreperowało jego zawsze "dziurawą kieszeń".

Podczas finałowej gali konkursu usłyszeliśmy wiersze i piosenki patrona w stylu:

Gdy na kulturalnej niwie

1. Wszystkich dziś ciekawość budzi,

Czy to warto tak się trudzić.

Gdy na kulturalnej niwie

Można sobie żyć szczęśliwie.

Het wio itd.

2. Ciągle w drodze niczem furman,

Chcę kulturę zdobyć szturmem.

Czy to z góry czy pod górę

Z trudem dźwigam tę kulturę.

Het wio itd.

3. Żyję sobie jak ten baca,

Tutaj skubnę, tam pomacam.

Więc się śpieszę bowiem łacno,

Ktoś mnie także może macnąć. (...)

Patronuje więc Kałkusiński młodej poezji i jest wzorem, a na rozdaniu nagród można było nabrać przekonania, że jest również najważniejszą postacią literacką regionu.

Nieśmiało chcę przypomnieć, że Tadeusz Różewicz również pochodzi z Radomska...